“Zit je gie nu were zo verre?”, is zowat de meest uitgesproken zin door mijn opa tegen mij. En ik kan hem geen ongelijk geven. Want ik kan het niet laten. Zwaar reisverslaafd. En hoe gekker hoe liever. ’t Komt door mijn nieuwsgierigheid. De niet te stoppen prikkel om alles en iedereen te willen ontdekken. Op mijn manier. En dat heeft me al ver gebracht. Maar ook en vooral telkens weer terug. Met meer liefde en appreciatie voor mijn eigen Oostende.

Oostende met al haar troeven en geheimen. Verhalen en verdwalen. En in mijn geval vooral: Oostende met haar zee. Een verbintenis van iedereen met alles en alles met iedereen. Mens- en grensoverschrijdend.

Ons unieke uitgestrekte strand. Een plek om energie op te doen en tot rust te komen. Om wakker te worden en weg te dromen. Om te delen maar om af en toe en helemaal terecht ook eens helemaal voor jezelf te houden.

Mijn vijf zeetips: